Het al lang bestaande debat tussen introversie en extraversie heeft een nieuwe kanshebber: de ‘otroverte’. Deze term, bedacht door Dr. Rami Kaminski, beschrijft individuen die uiterlijk extravert lijken, maar intern functioneren met een introvert zenuwstelsel. Terwijl persoonlijkheidsbeoordelingen zoals die van Myers-Briggs de dichotomie introverte/extraverte mensen hebben gepopulariseerd, benadrukt het concept van de otroverte persoon een meer genuanceerde realiteit.
Wat definieert een Otrovert?
In tegenstelling tot klassieke introverte mensen die opladen door eenzaamheid, of extraverte mensen die gedijen in een sociale omgeving, vertonen otroverte mensen een mix. Ze kunnen comfortabel omgaan met sociale situaties, zelfs als ze centraal staan, maar hebben toch aanzienlijke downtime nodig om weer energie te krijgen. Zoals trauma-geïnformeerde therapeut Amelia Kelley uitlegt: “Een otroverte persoon lijkt misschien extravert… maar heeft in werkelijkheid een meer introvert zenuwstelsel.” Dit betekent dat ze sociaal kunnen presteren, terwijl ze aanzienlijke periodes van isolatie nodig hebben om terug te keren naar hun basislijn.
De term zelf – afgeleid van het Spaanse woord voor ‘ander’ – weerspiegelt het gevoel een buitenstaander te zijn dat veel otroverte mensen ervaren. Ze beschikken vaak over een verhoogd sociaal bewustzijn, maar hebben moeite met het gevoel echt gezien of begrepen te worden in de groepsdynamiek. Zoals therapeut Cheryl Groskopf opmerkt: “Ze kunnen een diepe, oprechte verbinding willen, terwijl ze zich ook chronisch ongezien, onbegrepen of afgewezen voelen in sociale groepen.”
Hoe otroverte mensen verschillen van introverte en extraverte mensen
Het belangrijkste onderscheid ligt in hoe deze individuen voelen binnen sociale settings. Terwijl introverte mensen mensenmassa’s kunnen vermijden, kunnen otroverte mensen meedoen, maar zich emotioneel afstandelijk of niet verankerd voelen. Dit is geen asociaal gedrag; het is eerder het resultaat van een zenuwstelsel dat omgevingen niet volledig registreert als veilig of wederzijds aantrekkelijk.
Extraverte mensen ontlenen daarentegen doorgaans echte energie aan externe interacties. Otroverte mensen kunnen echter extravert gedrag nabootsen als gevolg van sociale conditionering of aangeleerde aanpassing. Dit kan een feedbacklus creëren waarbij lof voor extraverte eigenschappen het gedrag versterkt, terwijl aan de onderliggende introverte behoeften onvervuld blijft.
Wat Otroverte mensen moeten onthouden
Therapeuten benadrukken dat het normaal is om introverte momenten te hebben. Alleen vertrouwen op externe validatie kan schadelijk zijn. Prioriteit geven aan interne behoeften – vooral tijdens stressvolle of hormonale verschuivingen – is van cruciaal belang. Je een buitenstaander voelen betekent niet dat er iets mis is; het weerspiegelt vaak een goed ontwikkeld vermogen om te observeren en zich aan te passen, soms als overlevingsmechanisme. Het doel is niet om socialer te worden, maar om ruimtes te vinden waar authenticiteit niet wordt gemaskeerd.
Wat dierbaren moeten begrijpen
Degenen die voor otroverte mensen zorgen, moeten weerstand bieden aan de drang om hen te ‘repareren’ of hen tot sociale engagementen te dwingen. Consistentie, oprechte nieuwsgierigheid en emotionele aanwezigheid zijn veel effectiever. Laat ze in hun eigen tempo de ruimte innemen en luisteren zonder te haasten om te reageren. Hun behoeften fluctueren; soms omarmen ze sociale evenementen, andere keren trekken ze zich volledig terug. Het respecteren van deze flexibiliteit is van cruciaal belang.
Concluderend werpt het concept van de otroverte persoon licht op de complexiteit van de menselijke persoonlijkheid. Het onderstreept dat energieniveaus, sociaal gedrag en emotionele ervaringen niet altijd netjes in binaire categorieën kunnen worden ingedeeld. Het herkennen van deze nuance kan een groter zelfbewustzijn en meer ondersteunende relaties bevorderen.
