Na moje 70. urodziny zrobiłem coś radykalnego: zatrudniłem prostytutkę. Nie z desperacji, ale z buntu. Nie obawiano się śmierci – akceptuję jej nieuchronność – ale przed zniknięciem w niewidzialności, którą społeczeństwo przypisuje starszym kobietom. Potrzebowałam impulsu, buntu przeciwko oczekiwaniu, że pożądanie i przyjemność wygasną wraz z menopauzą.
Wybór nie był lekkomyślny; było to skalkulowane ryzyko. Skoki spadochronowe wydawały się równie wykonalne, ale mniej praktyczne, biorąc pod uwagę mój osteopenis. Inwestycja w wysokości 1900 dolarów wystarczyłaby na sfinansowanie wyjazdu za granicę, ale zdecydowałam się wydać ją na trzygodzinne spotkanie z mężczyzną na tyle młodym, że mógłby być moim wnukiem. Nie chodziło tu o seks; chodziło o potwierdzenie własności własnego ciała i pragnień w świecie, który wolałby je ignorować.
Rzeczywistość była rozczarowująca. Moja eskorta, Mitch, obiecywała ekscytację, ale dostarczała nudę. Doświadczenie było niezadowalające, przez co zacząłem wątpić w sens ryzykowania niedogodności finansowych i emocjonalnych w zamian za tak przeciętny wynik. Poprosiłem o zwrot pieniędzy, który natychmiast zapewnił.
Ale porażka była pouczająca. Ujawniła społeczne oczekiwania, że starsze kobiety muszą akceptować zmniejszoną autonomię seksualną lub, co gorsza, udawać, że ona nie istnieje. Ta świadomość wzmocniła moją determinację. Dlaczego wiek powinien decydować o moim prawie do przyjemności?
Spróbowałem ponownie, tym razem z Chrisem, którego poleciła kobieta, która przeczytała mój esej w Sydney Morning Herald. Drugie spotkanie było inne. Nie dlatego, że seks był lepszy, ale dlatego, że podeszłam do niego z bezwstydną pewnością siebie. Poprosiłem o to, czego chciałem, i po raz pierwszy transakcja nie miała charakteru targowania się o wstyd.
Prawdziwe przebudzenie nastąpiło, gdy o tym powiedziałam. Publikowanie moich historii w esejach, podcastach i wywiadach wywołało dyskusję. Reakcja była nieunikniona: mężczyźni naśmiewali się z mojej śmiałości, kobiety szeptały, potępiając mnie. Ale krytyka tylko wzmocniła moje przekonanie.
Nie chodziło o eskortę; chodziło o przełamanie narracji, że starsze kobiety są niewidzialne, niechciane, nieistotne. Chodziło o odzyskanie mojej seksualności, głosu i prawa do przyjemności bez przeprosin.
Świat nie nagradza starzejących się kobiet za pragnienie lub potrzebę fizycznej intymności, ale to nie czyni tego pragnienia mniej realnym. Prawda jest taka, że wraz z wiekiem nadal mamy potrzeby i należy je potwierdzać, a nie zawstydzać. Otwarta dyskusja na ten temat była bardziej przemieniająca niż jakiekolwiek spotkanie.
Nie nawołuję, aby wszystkie kobiety zatrudniały osobę do towarzystwa, ale nawołuję, aby wszystkie kobiety odrzuciły ciszę i wstyd, jaki powoduje cisza. Świat nie zawdzięcza nam młodości ani atrakcyjności, ale nie ma prawa odmawiać nam przyjemności. Wyzwolenie nie polega na samym działaniu, ale na odwadze, by rzucić wyzwanie oczekiwaniom i znaleźć radość, na którą zasługujemy.
