Decennia lang heeft Hollywood de tienerpopulatie gezien als een ‘heilige graal’: een zeer lucratieve maar notoir wispelturige markt. Vanaf de focusgroepen van de LA Times uit het begin van de jaren 2000 tot aan de moderne tijd hebben studio’s moeite gehad om de kloof te overbruggen tussen wat zij denken dat tieners willen en wat adolescenten daadwerkelijk consumeren.
Een nieuwe studie van het Center for Scholars & Storytellers aan de UCLA suggereert dat de ontkoppeling niet alleen te maken heeft met plot of genre; het gaat om de diepgang en eerlijkheid van representatie.
De financiële waarde van inclusie
Het onderzoek, getiteld Real Recognizes Real: Adolescents on Authentic Inclusive Representation in Film Franchises, legt een overtuigend verband tussen sociale representatie en commercieel succes. Door een groep van ruim 20.000 adolescenten in de leeftijd van 13 tot 24 jaar te analyseren, vonden onderzoekers een directe correlatie tussen diversiteit en het bedrijfsresultaat:
- De statistiek van $175 miljoen: Voor elke stijging in de manier waarop tieners de vertegenwoordiging van vrouwen, gekleurde mensen of LGBTQ+-individuen binnen een franchise beoordelen, zag die franchise een gemiddelde stijging van $175,5 miljoen aan de kassa.
Deze gegevens geven aan dat inclusiviteit niet langer slechts een sociale verplichting of een moreel selectievakje is; het is een fundamentele motor van de wereldwijde box office-inkomsten.
De “authenticiteitskloof”
Het onderzoek onthult echter een kritische nuance: representatie staat niet gelijk aan inclusie. Hoewel tieners verschillende gezichten op het scherm willen zien, worden ze steeds meer afgestoten door ‘tokenisme’: de praktijk om minderheidskarakters erbij te betrekken louter om te voldoen aan diversiteitsvereisten zonder ze inhoud te geven.
De huidige trend in Hollywood resulteert vaak in personages die zich ‘gezuiverd’ of ‘plat’ voelen. Volgens het onderzoek vinden jonge kijkers deze afbeeldingen onrealistisch.
“Deze karakters die bedoeld zijn om ons te ‘vertegenwoordigen’ komen uiteindelijk over als platte, brandschone versies van onze gemeenschappen, terwijl in werkelijkheid niemand zo is! Diversiteit gaat over authenticiteit en waarheid. En soms is dat rommelig. Laat ons de rotzooi zien!”
— 19-jarige studiedeelnemer
De drie ‘fatale gebreken’ van representatie
Het onderzoek identificeert drie specifieke valkuilen die een jong publiek kunnen vervreemden en de populariteit van een film onder de tienerdemografie kunnen ‘ondermijnen’:
- Gebrek aan culturele vertegenwoordiging: Het niet opnemen van de specifieke culturele nuances die een gemeenschap uniek maken.
- Minimale rollen: Inclusief diverse karakters alleen in de periferie in plaats van ze een centrale, betekenisvolle rol te geven.
- Onherkenbare karakters: Het creëren van diverse karakters zonder diepgang, complexiteit of menselijke gebreken, waardoor ze eerder als karikaturen dan als mensen aanvoelen.
Op weg naar zinvolle verhalen
Om de interesse van deze generatie te wekken, suggereert het onderzoek een verschuiving van de focus. In plaats van eenvoudigweg diverse personages aan een cast toe te voegen, moeten filmmakers prioriteit geven aan de relaties tussen diverse personages.
Door zich te concentreren op de manier waarop verschillende identiteiten met elkaar omgaan, worstelen en verbinding maken, kunnen studio’s afstappen van het ‘afvinken’ en naar verhalen vertellen die geleefd en echt aanvoelen. Voor Gen Z wordt echte diversiteit gevonden in de ‘rommeligheid’ van de menselijke ervaring, niet in de perfectie van een stereotype.
Conclusie: Om loyaliteit op de lange termijn en enorme opbrengsten aan de kassa veilig te stellen, moet Hollywood voorbij de oppervlakkige diversiteit stappen en complexe, gebrekkige en cultureel authentieke verhalen omarmen die de realiteit van zijn publiek weerspiegelen.
