Voor mijn 70e verjaardag deed ik iets radicaals: ik huurde een sekswerker in. Niet uit wanhoop, maar uit verzet. De angst was niet voor de dood – die onvermijdelijkheid accepteer ik – maar voor het verdwijnen in de onzichtbaarheid die de maatschappij aan oudere vrouwen toekent. Ik had een schok nodig, een rebellie tegen de verwachting dat verlangen en plezier verdwijnen met de menopauze.
De keuze was geen roekeloze overgave; het was een berekend risico. Parachutespringen leek even haalbaar, maar minder praktisch gezien mijn osteopenie. Met de investering van $1900 had ik een reis naar het buitenland kunnen financieren, maar toch heb ik ervoor gekozen om het te besteden aan een drie uur durende ontmoeting met een man die jong genoeg was om mijn kleinzoon te zijn. Het ging niet om seks; het ging over het claimen van het eigendom van mijn lichaam en verlangens in een wereld die ze liever negeert.
De realiteit was teleurstellend. Mijn escort, Mitch, beloofde opwinding, maar zorgde voor verveling. De ervaring was onbevredigend, waardoor ik twijfelde aan het nut van het riskeren van financieel en emotioneel ongemak voor zo’n matig resultaat. Ik vroeg om een terugbetaling, die hij onmiddellijk verstrekte.
Maar de mislukking was leerzaam. Het legde de maatschappelijke verwachting bloot dat oudere vrouwen een verminderde seksuele keuzevrijheid moeten accepteren, of erger nog, moeten doen alsof die niet bestaat. Dit besef voedde mijn vastberadenheid. Waarom zou leeftijd mijn recht op plezier dicteren?
Ik probeerde het opnieuw, dit keer met Chris, aanbevolen door een vrouw die mijn essay in de Sydney Morning Herald had gelezen. De tweede ontmoeting was anders. Niet omdat de seks superieur was, maar omdat ik het benaderde met onbeschaamde zelfbeheersing. Ik vroeg wat ik wilde, en voor één keer voelde de transactie niet als een schaamteloze onderhandeling.
Het echte ontwaken kwam doordat ik erover sprak. Het delen van mijn verhaal via essays, podcasts en interviews bracht een gesprek op gang. De reactie was onvermijdelijk: mannen die spotten met mijn durf, vrouwen die hun oordeel fluisterden. Maar de kritiek versterkte mijn overtuiging alleen maar.
Dit ging niet over escorts; het ging over het ontmantelen van het verhaal dat oudere vrouwen onzichtbaar, ongewenst en irrelevant zijn. Het ging over het terugwinnen van mijn seksualiteit, mijn stem en mijn recht op plezier zonder verontschuldiging.
De wereld beloont oudere vrouwen niet voor het willen of nodig hebben van fysieke intimiteit, maar dat maakt het verlangen niet minder reëel. De waarheid is dat we naarmate we ouder worden behoeften blijven hebben, en die behoeften moeten worden gevalideerd en niet beschaamd. Het openlijk spreken hierover heeft meer transformerend gewerkt dan welke ontmoeting dan ook.
Ik pleit er niet voor dat iedereen een escort inhuurt, maar dat alle vrouwen de stilte en schaamte die stilte creëert, afwijzen. De wereld is ons geen jeugd of begeerlijkheid verschuldigd, maar heeft ook niet het recht ons plezier te ontzeggen. De bevrijding ligt niet in de daad zelf, maar in de moed om de verwachtingen te trotseren en de vreugde op te eisen die we verdienen.
