Komiek Todd Masterson nam zijn derde maand op Zepbound en rook iets.
Le Labo-geur.
Hij vond het niet alleen leuk. Hij dacht er dagenlang over na.
“Ik moest teruggaan om het te kopen”, vertelde hij HuffPost, met behulp van zijn @GayFatFriend-naam. “Het raakte letterlijk een zenuw in mijn sinussen en tatoeëerde zichzelf in mijn hersenen.”
Hij vergeleek het met die filmtrope waarbij de pupil zich verwijdt en dan boem: je vliegt door een elektrische tunnel.
Veertien maanden vooruit. Hij is 80 pond afgevallen. Hij bezit bijna 100 flessen parfum.
Het is een obsessie.
Niet het soort eten. Een geursoort. Hij brengt ‘s ochtends heldere bloemen aan. Vanille-zware fijnproevers voor het slapengaan. Hij herhaalt meerdere malen per dag. Zijn smaak verandert dagelijks. Het voelt als een verlangen, maar niet naar calorieën.
Samantha King had een andere dienst.
Ze is een voormalig model uit Noord-Tasmanië. Negen maanden geleden begon Mounjaro. Geuren waar haar maag ooit van omdraaide? Ineens draagbaar. Zelfs onweerstaanbaar.
Ze heeft geen honger naar de geur. Haar lichaam begon er gewoon anders naar te luisteren.
GLP-1’s veranderden het volume van haar zintuigen.
“Ze hebben me niet verliefd gemaakt, ze hebben de manier veranderd waarop mijn lichaam het ontvangt”, zegt ze.
Ze neigt ook naar vanille en op voedsel gebaseerde tonen.
Dit begint een patroon te worden.
The Guardian merkt op dat parfumbedrijven zich momenteel op een gastronomische golf begeven. Zoete tonen. Pistache. Karamel. Vanille.
Eén schoonheidsanalist geeft GLP-1’s de schuld van de hausse.
Artsen die Ozempic en Wegovy voorschrijven om voedselgeluid te dempen, horen dit verhaal voortdurend. Patiënten melden dat ze de wereld levendiger ruiken.
Fatima Cody Stanford van Harvard ziet het ook.
Haar patiënten zeggen dat geuren sterker zijn. Gefrituurd voedsel ruikt weerzinwekkend. Parfums en schoonmaakproducten ruiken erg luid.
“Het is een groter zintuiglijk bewustzijn”, merkt ze op. Geen totale herschrijving van de reukzin, maar een verscherping.
Ga naar Reddit. Scroll naar beneden.
Mensen kopen hele collecties. Eén gebruiker beschreef het als het terugwinnen van een zintuiglijke ervaring zonder schuldgevoel. Dessertgeuren voelden altijd aan als falen. Nu? Ze voelen als vrijheid.
Anderen haten alles waar ze vroeger van hielden.
Kaarsen geven ze de pijn. Parfum ruikt verkeerd. Zoals zwangerschapshormonen die van de ene op de andere dag een schakelaar omzetten.
Waarom?
Stanford vermoedt dat er sprake is van een draaipunt in de focus. GLP-1’s verlagen het voedselbeloningssignaal. Minder dopamine door eten betekent dat andere dingen groter kunnen aanvoelen.
“Als voedsel zijn aantrekkingskracht verliest, vullen andere zintuigen die leemte op”, legt psycholoog Valentina Parma uit.
Het zou geur kunnen zijn. Muziek. Textuur.
De wetenschap wordt hier interessant. GLP-1-receptoren leven in de reukbol. Ze hangen rond in de mitraliscellen. Ook de hippocampus.
Het systeem koppelt geur rechtstreeks aan de stofwisseling. Uitscheiding van insuline. Foerageergedrag.
Veranderingen in die signalering kunnen op subtiele wijze veranderen hoe de hersenen geur verwerken.
Het metabolisme verbetert, de ontsteking neemt af. Misschien trekt de mist op. Patiënten denken beter. Merk meer op. Ruik meer.
We hebben nog geen grote gecontroleerde onderzoeken. Er zijn niet genoeg gegevens om te zeggen dat dit het mechanisme is.
Maar kijk eens naar de bijwerkingenrapporten van de FDA.
Het team van Parma analyseerde FAERS. Er zijn meldingen gevonden van parosmie. Dat is een vervormingsstoornis. Bekende geuren slaan verkeerd af. Vaak onaangenaam.
Het lijkt erop dat we hunkeren naar voedsel inruilen voor zintuiglijk hyperbewustzijn.
Of misschien is het iets heel anders. De gegevens zijn nog schaars. De gebruikers zijn absoluut obsessief.
