“Ja, we zien elkaar al een maand. Nee, we zijn niet aan het daten.”
Ik vertelde dit net aan de moeder van mijn beste vriendin. Haar gezicht verstijfde.
Het is logisch. Ze opereert op een andere kaart.
Voor haar generatie is ‘daten’ stap één. Het is de startlijn. Voor Generatie Z is dit de finish. Ze hebben de tijdlijn omgekeerd. Dit is niet alleen semantiek. Het is een structurele verandering in de manier waarop jongeren banden vormen.
Als u een ouder of een ouder familielid bent, is de woordenschat veranderd. De definities zijn verschoven. Hier is de uitsplitsing. Geen pluis. Precies wat er feitelijk gebeurt in de loopgraven van de moderne romantiek.
Wat betekent de ‘praatfase’?
Dit is waar het allemaal begint. De meeste Gen Z-ers beginnen niet met iemand mee uit eten te vragen. Ze beginnen met ‘praten’.
Zie het als de moderne versie van ‘iemand zien’, maar dan strikt digitaal. Het is de fase waarin je elkaar online leert kennen.
Clive, een 17-jarige, legt het het beste uit:
“[In een gespreksfase] moet er ook enig bewijs zijn van wederzijdse aantrekkingskracht… Er is een mogelijkheid dat het van daaruit zou kunnen leiden tot daten.”
Het is geen verplichting. Het test de wateren. Maar het label heeft nu een nieuwe naam. Je denkt misschien dat je aan het daten bent omdat je de hele dag sms’t. Dat ben je niet. Je bevindt je in de praatfase.
Een ‘situatieschap’ definiëren
Deze term combineert ‘relatie’ en ‘situatie’.
In mijn studententijd was een situationship iemand met wie je herhaaldelijk contact had. Geen titels. Geen etiketten. Gewoon terugkerende fysieke intimiteit.
Het is een relatie die achter gesloten deuren wordt bewaard.
Hier is het addertje onder het gras: er is geen duidelijk commitment.
Mensen in situationships zijn vrij om anderen te zien. Er is geen verplichting om loyaal te zijn. Eén partner hoeft niet exclusief te blijven.
Voor veel tieners is dit niet chill. Het is turbulent. Deze nonchalante arrangementen creëren angst, geen vrijheid. Het gebrek aan structuur maakt het moeilijk om te ontsnappen. Daarom eisen velen nu een meer “chalante” (chill + kalme) dynamiek, wat tegenstrijdig klinkt. Het is.
Hoe ‘exclusief’ verschilt van daten
‘Exclusief’ zijn duidt op betrokkenheid, maar niet volledig.
Exclusieve partners zijn meestal niet aan het daten in de traditionele zin van het woord. De term is een tijdelijke aanduiding. Het compenseert het ontbreken van een echte titel.
Maar het is anders dan een situatieschip.
Exclusiviteit betekent loyaliteit. Je gaat met niemand anders om. Dat is de lijn.
Dit onderscheid is van belang. Kayda, finaliste van Love Island, kwam hier op de harde manier achter. Trots kondigde ze aan dat zij en haar partner exclusief waren.
Sociale media en haar mededeelnemers reageerden slecht.
Ze bedoelde het als een stap richting vriend/vriendin-labels. Ze zagen het als een valstrik.
Ze twijfelden aan het werkelijke gewicht van het woord. In plaats van steun vroegen ze of ze werd opgesloten in een situatieschip. Haar partners wilden een lage betrokkenheid. Ze wilde een titel. De ontkoppeling veroorzaakte verwarring.
Het is een veel voorkomend Gen Z-dilemma. Meer voorwaarden. Nog meer verwarring.
Wanneer begint het daadwerkelijke ‘daten’?
Voor Generatie Z beschrijft ‘dating’ een toegewijde relatie.
Je maakt gebruik van etiketten. Vriend. Vriendin. Het is officieel.
Voor oudere generaties betekende daten simpelweg daten. Met één persoon? Misschien een paar? Het impliceerde geen titel. Het betekende gewoon daten.
Het woord is niet veranderd. Zijn standpunt heeft.
Datums zijn nu zeldzaam. Vooral vroeg.
Diners en koffie vinden later plaats. Ze komen na de praatfase. Ze komen na gesprekken over commitment.
Dus als een tiener zegt dat ze aan het daten zijn, gaan ze niet alleen maar pizza eten. Ze hebben een serieus, gelabeld partnerschap. Als ze nog praten? Ze zijn nog niet aan het daten.
Is deze verwarring nodig?
Je zou in de war moeten zijn. Je bent niet de enige die het voelt.
Nu tiener zijn is moeilijk. Ik heb met vrienden gesproken die uitgeput zijn door quasi-betrokkenheid. Ze willen meer. Maar ze kunnen het niet eisen.
Het proces is genormaliseerd. Het is ingebakken.
Gary, een 17-jarig lid van de Teen Council, zei het botweg:
“Ik denk niet dat je [een] partner zou moeten hebben… Ik denk dat het moeilijk is om eenzaam te zijn.”
Wacht, hij zei loyaliteit. Niet eenzaam. Maar het sentiment blijft staan. Daten voelt op dit moment onpraktisch.
Deze termen bestaan omdat er geen andere opties zijn.
Tieners zitten gevangen. Ze behoren tot een generatie die geobsedeerd is door het labelen van alles. Maar de labels komen niet overeen met de acties. De acties komen niet overeen met de verwachtingen.
We hebben woorden toegevoegd om chaos te beschrijven. We hebben de chaos niet opgelost.
Dus ja. Het is rommelig. En dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven.
