Het gebeurde in Sydney. Plotseling. Zonder waarschuwing.
Sam Neill is overleden. Hij was 78.
Zijn familie heeft het nieuws afgelopen maandag 13 juli op Instagram gedropt. Het is moeilijk om je hoofd te begrijpen over de plotselingheid van dit alles, de abrupte stop aan een carrière die decennia overspande en voor velen van ons een heel genre definieerde.
“Het is met enorm verdriet dat de whanau het nieuws van het overlijden van Sam Neill delen.”
Dat was de openingszin van de familieverklaring. Ze wilden het duidelijk hebben. Hij voerde geen eindstrijd. Hij overleed met de waardigheid die hij zijn hele leven met zich meedroeg, zonder kanker. Er was een enorme dankbaarheid jegens het personeel van het St. Vincent’s Private Hospital. Dat deel was de standaardprocedure voor een man van zijn formaat. Het verzoek om privacy volgde. Een schild tegen de onvermijdelijke vloedgolf van publiek verdriet.
Maar verdriet gaat zelden alleen over het onmiddellijke moment van verlies. Het sleept de geschiedenis schoppend en schreeuwend mee naar het heden.
Nu de wereld rouwt, beginnen oude interviews te circuleren. Als je door de archieven snuffelt, komt er een andere kant van Neill naar voren, een kant die hij al in 2014 besprak. Een gesprek met The Sunday Times.
Hij noemde zijn familie ‘enigszins ongebruikelijk’. Uitgebreider dan de meeste, zei hij. Er zit gewicht in die woorden als je weet waar je naar op zoek bent.
Hij had een zoon, Andreas. Geboren rond 1970. Misschien ’71.
Neils was begin twintig toen Andrew arriveerde. Hij heeft het kindje ter adoptie afgestaan. Een keuze die hij maakte toen hij zelf nauwelijks meer dan een jongen was.
“Ik heb hem 27 jaar niet gezien. Toen zijn we elkaar gaan zoeken.”*
Wacht. Vijfentwintig of zevenentwintig? De citaten variëren afhankelijk van wie het heeft getranscribeerd, maar de tijdlijn blijft geldig. Een kwart eeuw is voorbij. Een generatie gemist.
Je zou tranen verwachten. Reünies worden ons verkocht als filmische, treurige spektakels. Hollywood houdt van de omhelzing.
Neil was het daar niet mee eens.
Hij zei dat het saai was, op de best mogelijke manier. Volwassen. Geen snikken in de armen. Slechts twee mensen ontmoeten elkaar waar ze gebleven waren. Of beter gezegd, voor de eerste keer ontmoeten.
“Er is niets sentimenteels aan. Het is veel volwassener”, benadrukte hij.
Dat is een perspectief dat maar weinig mensen willen horen. Wij geven de voorkeur aan drama. De verlossing is in tranen geschreven. Neill heeft het blootgelegd.
Andrew is echter slechts een deel van het verhaal.
Neils liet Tim achter. Zijn zoon met actrice Lorraine Leventon. Er zijn ook Elena en Maiko. Zijn dochters met visagiste Noriko Watanabe. Zijn vrouw van 1989 tot haar overlijden in 2017, een relatie die zijn latere jaren verankerde.
Uiteindelijk werd hij omringd door familie. De whanau was daar. Maar de geest van de opgegeven zoon blijft een vaste waarde in het verhaal. Een herinnering dat ouderschap complex is. Dat keuzes die op tweeëntwintig zijn gemaakt decennialang naar buiten blijven rimpelen.
We proberen deze verhalen in nette vakjes te plaatsen. Held. Tragedie. Bijeenkomst.
Het echte leven werkt zelden mee. Het blijft een open einde. Rustig.
*Correctie: In de oorspronkelijke tekst uit 2014, geciteerd in de rapportage, verklaarde Neill dat hij Andrew 25 jaar lang niet had gezien.
