Siedemdziesiąt osiem lat. To słowo zostaje w głowie. Ma wagę. Ociężałość. Dla mojego pokolenia bycie „starym” jest jak skazanie bez procesu.
Ale spójrzmy na alternatywę. Śmierć. Wielka pustka. Kiedy jest tak blisko, że można ją dotknąć ręką, wtedy przeżycie kolejnych urodzin nie jest już tylko szczęściem, ale prawdziwym zwycięstwem.
Dlatego nie ukrywam się.
Chętnie podam Ci mój wiek. Zawsze. Ludzie wzdrygają się. Zatrzymują się. Zasady etykiety krzyczą na nich: „Odwróć wzrok!”
O czym mówisz.
Dlaczego?
Bo ukrywanie swojego wieku to przyznanie się do wstydu. To wskazówka, że starzenie się to coś brudnego, co należy zamieść pod dywan jak zdechłego szczura. Eufemizmy są kłamcami. Słowa takie jak dorosły, dojrzały, złoty. Brzmią grzecznie. Ale to smakuje jak kłamstwo.
Wolę słowo „stary”. To jest ostre. Jasne. Dokładny.
Moja mama nigdy nie mówiła, ile ma lat. Dla niej ważne było, żeby wyglądać jak najlepiej. Modny. Wesoły. Pamiętam wydarzenie jasne jak szkło. Nowy lekarz pochwalił jej sylwetkę „jak na swój wiek”. Uśmiech mojej matki potrafił przeciąć kamień. „On nie wie, ile mam lat” – powiedziała. Wygrała tę grę. Dożyła 98 lat.
W końcu? Przechwalała się.
To jest zmiana. Ruch królowej. Kiedy zaakceptujesz siebie takim, jakim jesteś, stanie się to Twoim atutem.
Biegnę. Nie szybko, ale stabilnie. Trofea są łatwe do zdobycia. Dlaczego? Bo w mojej grupie wiekowej prawie nikt nie startuje w biegach na 5 km. Czasami jestem jedyną kobietą na kursie. To już nie tyle sport, co cud demograficzny.
Kiedy skończę 80 lat – co nastąpi za dwa lata – głównym zwycięstwem będzie fakt ukończenia. Medal będzie sprawą drugorzędną.
Otogenarianin. Powiedz to na głos.
To słowo ma pewien wydźwięk. Wytrzymałość. Osoby po osiemdziesiątce zauważają, że teraz nawet zwyczajne działania budzą zdziwienie m.in. Prowadź samochód w nocy. Sprzedaj dom. Utrzymuj działanie witryny. Te procedury stają się cudami wytrzymałości.
A co jeśli dożyję 90 lat? Zdrowo? Spodziewam się zachwytu. A przynajmniej przychylną uwagę, jaką moi synowie okazali mojej matce. Wtedy byłem zazdrosny. Teraz? To precedens. Nie mogę się doczekać, aż moje wnuczki będą gromadzić się wokół mnie.
Poprawmy język.
Słowo „stary” powinno być neutralne. Tylko liczba. Ponad 70. To wszystko. Nie krytyka. Nie jest to oznaka upadku. Tytuł honorowy? Dlaczego nie.
Czy „staruszka” poszybuje na paralotni? Narysować nagą postać na ciele? Stanąć na nosie delfina? Najprawdopodobniej nie.
Ale osoba starsza? Może.
Używamy języka, aby zmieniać kulturę. Spójrz na słowo wesoły. Spójrz na hipisów. Obelgi zamieniły się w odznaki honoru. Pełny. Ta sama historia. Wydobywamy truciznę ze słowa, połykając ją sami.
Ageizm kwitnie w ciszy. Zabij go hałasem. Użyj tego słowa. Głośny. Z charakterem.
Nie tylko jestem stary. Jestem mądrzejszy. Wiem coś, czego ty nie wiesz. Widziałem, jak koło historii obraca się częściej niż mrugasz.
Jest też słowo starszy (starszy).
Oznacza mądrość. Obowiązek.
Podejmij inicjatywę Trzeciego Aktu. Zespół Billa McKibbena. Aktywiści po 60. roku życia walczący ze zmianami klimatycznymi. Ich motto brzmi: Stary i odważny. W kajdankach. Prowadzeni są do policyjnych samochodów. Stoją na ulicach przeciwko Trumpowi. Opór nie jest już młody. Jest szary. To jesteśmy my. Boomerzy.
Włosy też mają znaczenie.
Rozejrzyj się po Manhattanie. Połowa moich znajomych zapuściła siwe włosy. Jedna z nich była siwa w wieku 45 lat – przez lata myliłam ją z platynową blondynką. Przechodzą eleganckie kobiety. Ciche skinienie głową. Widzimy się. Akceptujemy to.
Czy to proste? Nie.
Pieniądze pomagają. Zdrowie pomaga. Szczęście? Niezbędny.
Ale jeśli wszystko się ułoży, ten etap życia jest niezwykle piękny. Mniej zasad. Mniej bossów. Dziwna wolność.
Jeden przyjaciel jeździ na nartach w każdy dzień powszedni z karnetem ze zniżką dla seniorów. Tylko dlatego, że może.
74-letnia kobieta przejeżdża 30 mil, aby spędzić godzinę na spacerze z wnuczką.
Mężczyzna w moim wieku trenuje duathlon w innych krajach.
Nuda? Nie ma szans.
Emeryci nieustannie odkrywają siebie na nowo. Niania zostaje trenerem zdrowia. Operator kamery rzeźbi wielokrotnie nagradzane rzeźby. Specjalista ds. PR pisze książki dla dzieci.
To nie jest spadek. To jest pozytywne podejście do wieku.
Czytelnicy w średnim wieku: przestańcie się tego bać. Nie możemy się doczekać.
My, Boomersi? Trzymamy władzę w swoich rękach. Landon Y. Jones nazwał nas „wybrzuszeniem węża”. Poruszamy się przez społeczeństwo z masą i ciężarem. Ukształtowaliśmy świat, który zburzyliśmy.
Teraz korygujemy narrację.
Pokazujemy, że starzenie się jest przywilejem. Wyścig okrężny.
Zacznij wypowiadać to słowo. Stary. Powiedz to. Powiedz to z dumą. Rozmawiaj, aż zapomną, że to boli.
